"Tot ziens! Tot spreeks! Tot snel!" dit kan ik nu zeggen

Hallo allemaal!

Wat is de tijd ontzettend gevlogen! In het begin heb ik het wel even lastig gehad, maar nu heb ik het idee dat ik mijn huis en leefomgeving (want zo ben ik het wel een beetje gaan zien) ga achterlaten. En daarbij ook mensen die ik in deze periode heb leren kennen! Ik kijk echt terug op een hele gave tijd, die ik echt nooit had willen missen en iedereen wil aanraden!!!! Voor degene die mijn blog gevolgd hebben, bedankt voor de interesse en hierbij mijn laatste blog:

A. s vrijdagavond ga ik Kenia verlaten en dan hoop ik zaterdagochtend aan te komen om 9.20 am, mits alles goed gaat mijn tickets. Aan Yvonne heb ik niet zo goed voorbeeld gehad, daar hadden ze gewoon haar langste vlucht geannuleerd. Maar ik hoop gewoon met Kerst in Nederland te zijn!

Op dit moment ben ik nog lekker aan het genieten van alles en probeer ik alle afrikaanse impressies die ik nog mee kan maken in mijn hoofd te duwen, zodat ik ze kan onthouden. Ik ben ondertussen al van mensen aan het afscheid nemen. Gek, dat begon echt vorige week woensdag al en nu moet ik telkens bedenken of ik mensen nog een keer ga zien of niet...

Vandaag weer een medical day gehad. Maar nurse Mary had besloten vandaag maar eens niet te komen. En zij had als enige de sleutel voor de medical box. Heel grappig! Ik had net twee andere vrijwilligers meegenomen om hun een medical day te laten zien. Dus dan voel je je ook wel verantwoordelijk dat ze ook wat gaan zien. Dus na wat gebel, gesms en 1.5 uur later hadden we de reservesleutels en konden we aan de slag. Gelukkig! Dit is naast het wakker worden door het ochtendgebed van de moskee; alle mieren, jiggers, duizendpoten en muggen; het muskietennet; het zweten; het constant verplaatsen van woonplek en slepen van spullen; het overal aanwezig zijn van afvalplekken samen met de lucht; het maken van vuurtjes met alles wat ook maar verbranden kan; mijn leven met ritme; mijn eetpatroon zonder ritme; de oploskoffie en het verschrikkelijke wassen van kleren met de hand; 1 van de dingen die ik niet ga missen.

Maar het volgende ga ik zeker wel missen: de mensen die ik hier ontmoet heb; de terror kids van Blessed Camp; het sociale karakter van het altijd goedendag zeggen; het vakantiegevoel en de gave dingen die ik hier mocht zien; de Cafesserie, het heerlijke westerse restaurant en rustpunt; het ja-knikken met de wenkbrauwen, zon, strand en warmte en de palmbomen; het pole pole bestaan! Het avontuur is alweer voorbij en het gewone bestaan gaat weer beginnen. Ik vind het heel leuk om iedereen weer in Nederland te zien!

En hoe Hollands als ik ben: Ik kijk echt uit naar een heerlijk broodje met kaas en 1 met hagelslag. En verder hoop ik op kerstavond boerenkool te eten en 's avonds in de kou een warme chocomelk te drinken. Hoe fout, hoe lekker!

Tot ziens! Tot spreeks! Tot snel! en nogmaals Bedankt!

Rift Valley

Goedenmorgen!

Op zondag 27 november gingen we in de avond op weg met de nachtbus. Yvonne en ik waren wel wat gespannen hoe de reis zou verlopen. Je weet toch niet echt waar je heen gaat en je kan je er ook niet op in stellen. Wel wist ik dat ik mooie dingen zou gaan zien en dat het leuk is om een ander gedeelte van Kenia te zien. Het feit dat het daar stukken kouder is, vond ik wat minder.

De reis verliep prima, maar direct van het begin ging de airco aan en dat was veel te veel. Het was echt superkoud en als je dan moet slapen is dat niet echt bevoordelijk. Op maandagochtend om 7 uur kwamen we aan en ik voelde me vrij belabberd en moe en had het superkoud. Gelukkig hadden we die dag niets gepland en hebben we een beetje de stad verkend en lekker koffie gedronken.

Op dinsdag zouden we naar National Park Nakuru gaan, maar omdat de driver niet kwam opdagen en dus pas een uur later vertrokken, hebben we de plannen aangepast en zijn eerst naar Bogoria gegaan. Het was mooi om hele hordes flamingo's te zien, zo'n roze oppervlakte. Verder zijn er ook hotsprings, die soms wel 5 meter hoog kunnen spuiten, maar doordat het veel geregend had en het waterpeil hoger was, waren het slechts hotbubbles. Maar nog wel bizar om te zien en door de stoom ook wel mysterieus. Sommige mensen koken daar ook een eitje in.

De volgende dag gingen we eerst in alle vroegte richting de Menegai Crater. Dit is geen actieve vulkaan, dus de krater was al begroeid. Dit hebben we nog kort kunnen zien, voordat het wolkendek binnenstroomde en we dus daarna geen uitzicht meer hadden. Daarna vertrokken we naar NP Nakuru voor een superlange drive door het park. Op sommige momenten konden we uit de auto en het is bijzonder om dan op afstand wat buffelo's te mogen zien. En daar hebben we ook nummer 5 van de Big 5 mogen zien. De neushoorn en ook nog vrij dichtbij! Heel stoer! We waren ook wederom de gelukkigen om een luipaard te mogen zien en tot twee keer toe de leeuwen.

De Thomsons Falls stonden op het programma voor donderdag. Dit was wel leuk om te zien, zeker omdat je in de buurt was. En daarna werden we afgezet in Naivasha.

De vrijdag begon op een polepole wijze. Eerst rustig aan wakker worden, daarna relax ontbijten bij het restaurant  en daarna op de mountainbike richting het National Park Hell's Gate. Ik geniet volop van het fietsen.. Als een kind zo blij scheur ik op mijn fietsje. Bergje op bergje af. Een totale adrenalinekick. Het is echt supergaaf om vanaf je fiets een giraf te mogen zien en zebra's en dan ook nog echt in hun natuur. Ik heb echt van deze dag genoten! Ik ben wel blij dat we de buffelo's goed ontweken hebben, want deze hoefde ik niet perse vanaf mijn fiets te aanschouwen.

Op zaterdag reizen we met de matatu terug naar Nakuru en in de avond pakken we de nachtbus weer terug. Yvonne en ik hebben echt een hele mooie reis gehad en het is fijn dat alles zo goed verlopen is. We hebben elke dag wel een moment van toeval gehad, dat dat geen toeval meer is. Het feit dat het elke dag regende, maar dan alleen de momenten dat wij net in het hotel waren of net in de auto. Of het feit dat je ergens graag wil slapen en dat er net een annulering is geweest van twee personen.

De kou was wat minder. Een keer zagen we op een thermometer dat het 23 graden was en een sjaal en trui waren dan wel lekker. De verkoudheid is tijdens de week ook toegeslagen, maar dat valt allemaal ook nog wel mee. Alvast een voorproefje voor Nederland. Maar eerst ga ik de komende 2,5  week nog heerlijk genieten. Deze week nog even relaxen en dan vanaf volgende week mijn laatste 2 weekjes vrijwilligerswerk.

Mijn laatste schoolweek

Goedenavond!

Terwijl ik hier onder een blower zit en me nog wat zweterig voel, zal ik een kort berichtje typen over mijn afgelopen week.

Zoals de titel beschrijft: 'Mijn laatste schoolweek'. Dit voelt nog wat vreemd, omdat ik hier nog 4 weken zal vertoeven. Over het algemeen sluiten alle scholen in december, zoals in Nederland de zomervakantie. Maar eerst dachten ze de school van Blessed Camp slechts twee weken te sluiten, omdat het naast school ook een sociaal project is. Zoals de lunches die aan de kinderen gegeven worden. Maar op donderdagavond kreeg ik te horen dat ze toch besloten hadden dat het 4 weken dicht ging, wat betekende dat ik de meeste kinderen vrijdag voor het laatst zag. Gelukkig had ik wat lollies, snoepjes en ballonnen bij me. Dus dat werd mijn afscheidscadeau en ik had als presentje op woensdag de lunch ook betaald. Dit laatste omdat ze klaar waren met de examens. De leraar had bedacht dat we wel pilau konden gaan eten. Dus dat vond ik een prima idee, ook al wist ik niet zo goed hoe ontzettend gewaardeerd dat gerecht werd. Het was echt een feestje en dat was echt heel leuk om te zien! Dit gerecht wordt namelijk alleen gegeten op hele speciale momenten, zoals op een bruiloft. Het is een gerecht met heel veel kruiden, dus je rook van verre dat de kokende dames pilau aan het maken waren. Op de één of andere manier had de school opeens heel veel kinderen en we hadden gelukkig genoeg. Sommige kinderen hadden nog iets in een plastic zakje gedaan, zodat ze later nog wat konden eten. Heel schattig.

De week bestond verder uit de examens, het ordenen van de rapporten, wederom een klapband met een matatu, geen nieuwe jiggers in mijn voet en medical day. Tijdens de examens moesten kinderen in het Swahili 'tafel' schijven. Dus de leraar vroeg aan ongeveer 16 kinderen: Show me the table!'Met als resultaat dat alle kinderen als een gek naar de tafel rende, welke het direct begaf. Grinnik!  En op vrijdag was er een bijeenkomst met de ouders en de kinderen en daar werden de rapporten uitgedeeld. De beste van de klas kregen wat cadeautjes en de kleuren van het uniform werden geshowed aan de ouders. Het is mooi om te zien dat ze dit echt als iets heel speciaals zien.

Komende week zal ik een weekje op vakantie gaan en ik hoop dat alles wel verloopt. We hadden het gisteravond bijna rond, maar toen bleek de bestuurder een ongeluk te hebben gehad en het busje was kapot. Dus vandaag hebben we als een gek nog wat anders geregeld. En ik heb er weer helemaal vertrouwen in, morgenavond vertrekt mijn bus.

Hele fijne Sinterklaas en wij zullen hier ook van wat pepernoten genieten die Yvonne heeft meegenomen. Verder staat er al een prachtige kerstboom bij de supermarkt te glimmen, dus de kerstvoorbereidingen zijn ook hier al begonnen! Kan ik alvast even wennen!

Groetjes, Laura

Over de helft

Hallo hallo!

Afgelopen is Yvonne een week bij mij op Blessed Camp geweest, wat heel gezellig was. Net als andere was ze wat angstig voor het krijgen van jiggers. Maar vorig weekend zat ik haar mede te delen dat ik nog geen jiggers had gehad en dat het wel meeviel. Als je gewoon oplet en je voeten goed wast... Maar: deze week heb ik twee jiggers op mijn eigen voet mogen verwijderen. Ik voelde een wat pijnlijk plekje zit en toen zag ik een geel dotje en ik dacht: Nee! Dus de geruststelling van Yvonne was al snel teniet gedaan. Ik voelde me wel wat ranzig. Het feit dat er gewoon beestjes in mijn voet genesteld zaten, maar het is ook wel goed om te ervaren wat die kids ervaren.

Qua toeristische dingen heb ik afgelopen periode ook weer wat gezien. Vorig weekend zijn we naar Diani beach gegaan waar we een wit strand hebben mogen zien. Heel mooi en heel toeristisch! Dus dat was wel even wennen. Daar hebben we lekker gesnorkeld wat al wel mooi was. Maar afgelopen woensdag zijn Yvonne en ik wezen snorkelen in een National Park bij Wasini. Dit was echt heel gaaf. Koralen in allerlei kleuren, wat echt heel bijzonder om te zien. Verder ook vele vissen. Over het algemeen haat ik vissen. Maar dit was zelfs voor mij heel mooi om te zien. Vissen in de kleuren paars, groen, geel, oranje etc, In allerlei formaten en vormen en patronen. Heel stoer! En tijdens de bootreis richting het National Park hebben wij ook nog dolfijnen mogen zien. Het water was zo helder dat je ze zelfs onder water zag zwemmen.

Afgelopen week zijn de kinderen gestart met de examens en die zullen ze komende week afmaken. En daarna is het schooljaar ten einde. Op Blessed Camp zal de medical day dan wel doorgaan en de lunch, maar voor de rest ligt alles even stil. Wat inhoud dat ik ook maar weer even ga genieten van het toeristische leventje. Volgende week zondag zal ik samen met Yvonne naar de Rift Valley vertrekken voor ongeveer een week en daar hopen we kraters, geizers, een meer vol flamingo's en hopelijk kunnen we ook op een fiets door een park fietsen. We moesten dan wel oppassen voor buffelo's...

Verder nog wat grappige feiten over het keniaanse leventje:

• De telefoon is heel belangrijk en wordt altijd opgenomen! Ze kunnen mij dus niet heel goed begrijpen als ik al een paar uur niet op mijn telefoon heb gekeken.
• Kenianen betalen het liefst minder dan dat er betaald moet worden. Bijvoorbeeld bij een matatu moet je gewoon wachten totdat de conducteur je echt de matatu insleept en dan mag je voor minder geld mee. Wij Nederlanders doen niet mee met dit theaterspel, maar willen liever wel mee voor minder geld.
• Het ‘nieuwe' eten is hier soms nog wat lastig. Ugali en chapati weten ze prima te combineren. Maar soms kan je spaghetti zonder saus eten en de volgende dag nasi met een saus die lekker was geweest op de spaghetti.
• Over het algemeen worden wij mzungu genoemd en als men dat roept, dan ben ik al zo geconditioneerd dat ik gelijk vriendelijk zwaai in de richting van het geluid. Soms gaat dat verkeerd. Pas zwaaide ik bijvoorbeeld naar iemand die iets riep naar een andere mzungu.

Wat is soms wel lastig vind is dat je overal zo zichtbaar ben door je huidskleur. Op Blessed Camp word ik overal Hallo toegeroepen, maar daarna volgt gelijk: Geef me snoep/geld/voetbal/etc. En dat laatste vind ik soms gewoon vervelend. En dat is gewoon elke dag. Als je ergens op het strand loopt, wordt je gelijk aangesproken, wat over het algemeen heel vriendelijk is, maar soms wil je gewoon even rust en lekker hollands kletsen. Maar dan willen ze bijvoorbeeld gelijk je naam weten en zeggen ze naar 1 minuut al dat je vrienden ben en dat zij nu iemand kennen die in Nederland woont.

Bedankt voor het lezen van deze blog en ik hoop jullie komende tijd verder weer op de hoogte te houden. De situatie lijkt hier redelijk te zijn gestabiliseerd en de laatste tijd zijn er geen aanvallen meer geweest binnen Kenia. Wel is het keniaanse leven Somalië binnen gedrongen, dus je weet nooit hoe dat gaat lopen.

Het gewone leventje...

Hallo allemaal,

Bedankt dat er toch zo vele mijn blog bekijken en ook reageren! Ik hoop hier onderstaand een beetje mijn ritme van de werkdagen te beschrijven.

Rond kwart over 7 stap ik uit bed. Ik trek mijn klamboe los en check of er geen gek beest op de grond loopt waar ik mogelijk in kan gaan staan. Dan pak ik wat spullen en loop ik naar de douche en wc. Als ik ga douchen controleer ik altijd eerst of er water is, want anders gaat het zo lastig. Wanneer er water is geniet ik van een koude douche. Ik snap dat je je dit niet kan voorstellen. Dit is over het algemeen het enige moment dat je je fris voelt.

Dan ga ik rustig ontbijten met wat brood, peanutbutter en een kopje koffie. Dit laatste heb ik toch niet kunnen laten, het is dan wel helaas oploskoffie. Maar wanneer je geen andere keuze hebt, is dat ook nog best te doen.

Vervolgens loop ik meestal net wat te laat weg om naar Blessed Camp te gaan. De school begint om 8.30 en ik behoor om 8.15 zeker te vertrekken. Ik loop dan over een zandweggetje tussen vele mangobomen, palmbomen, hutjes en huisjes door. Dit terwijl vele kinderen 'mzungu' of 'Laura' roepen! Dan moet ik dus als een koningin zwaaien en 'Jambo' (hallo) naar iedereen roepen. Soms als ik langs een school loop schreeuwt een hele klas 'Mzungu!!!!!! Na deze welkomsgroet volgt meestal wel : Give me a sweet! of Give me 100 schilling! of zoiets.

Dan kom ik op school aan. Op maandag en donderdag help ik met medical day. Meestal zijn er 3 oud lepra patienten die langs komen met diepe wonden. Verder ongeveer 13 kinderen met kleine wondjes of brandwondjes. En nog ongeveer 8 kinderen met jiggers. Afgelopen donderdag merkte ik op dat 1 meisje met vele jiggers, wat helaas erg toenam, niet langs ons kwam. Wij zitten namelijk onder een grote boom net naast het schooltje. Ik ben op het schoolplein gaan zoeken en toen ze mij in het oog kreeg rende ze heel hard weg. De afgelopen twee keer heb ik haar behandeld en het is ook gewoon heel naar, omdat je in een kindervoetje zit te snijden. Maar soms als je niets doet, ligt ze ook al te schreeuwen, dus er zit ook heel veel angst bij. Maar empathie is toch heel lastig hier. Het feit dat ze huilt wordt al slecht gewaardeerd. En tijdens de afgelopen behandelingen heeft ze echt een half uur lang Polepole, mzungu... Polepole, Laura geroepen.

Op dinsdag, woensdag en vrijdag help ik meestal op het schooltje. Mijn taken zijn dan met name het ondersteunen van de leerkracht en sommige kinderen wat extra les geven of soort van uitleggen. En tijdens het speeluur ben ik meestal gewoon een soort van speelmaatje. Om 11 uur ongeveer drinken we altijd de chai met wat brood.

Meestal ben ik tussen 13 en 16 terug bij huis en dan begin ik aan mijn lunch. Ik relax daarna wat, klets wat, doe mijn was (met de hand, verschrikkelijk!) ga even naar het strand of bekijk hoe het gesteld is met de bouw van de nieuwe school. En dan rond 19.30 eten we een warme maaltijd, kijken nog even wat tv (iraans journaal ofzo) en dan rond 22.00 ga ik lekker slapen, na meestal even wat gelezen te hebben.

Dus al met al is het leven op Blessed Camp heel rustig aan. De afwisseling met de stad in het weekend is dan ook perfect! Mombasa is een hectische stad met vaak veel file. Dus dat is niet alleen een Nederlands probleem!

De komende twee weken zal ik nog werken op Blessed Camp. In december is er 'zomervakantie' in Kenia, dus dat zou betekenen dat ik vrij ben. Maar gelukkig sluit Blessed Camp voor maar 2 weken. Dus de eerste twee weken van december ben ik vrij, behalve op maandag en donderdag. En de laatste twee weken zal ik gewoon kunnen werken en het werk kunnen afsluiten. Dit laatste klinkt heel raar... Dus ik ga nog maar heerlijke even genieten!

Safari

Even een kort berichtje over de safari. We zijn zeer gelukkig geweest en hebben echt superveel dieren gezien. Mijn hoogtepunt was eigenlijk al bij het tweede dier wat ik mocht zien in Tsavo West, het eerste park. We zagen aan de kant van de weg een luipaard hangend in een boom! Hoe stoer! Hij zag er uit om te aaien.

Dag twee gingen we naar de Kilamanjaro en we hebben deze hoge pukkel mogen bewonderen (zonder al te veel wolken)! Wat bizar dat er zo'n hoge berg staat, terwijl je het park Amboseli juist heel vlak en vrij kaal is waardoor je wel veel dieren ziet.

De derde dag hebben we 5 uur gereisd terug naar Tsavo East. Daar hebben we nog leeuwen gezien, niet heel dichtbij, maar nog wel zichtbaar. Ik verbaas me er telkens over hoe lui ze overkomen. Maar als ze in actie komen, dan mogen wij niet meer door het park rijden. De laatste nacht heeft er blijkbaar een leeuw in de buurt van onze tenten gelopen en nog zitten brullen, maar ik lag heerlijk diep te slapen.

We hebben echt een hele gezellig tijd gehad! De parken waren alle drie heel bijzonder, totaal verschillende landschappen, prima lodges/tenten. We hebben leeuwen, giraffen, olifanten, buffelo's, luipaard, Pumba, Zazoo (vogel in Lion King) en vele antilopes en mooie andere beesten gezien.

MAAR: Ik vind het ook heel leuk om morgen weer richting Blessed Camp te gaan.

Polepole

Hallo!

Ik heb afgelopen week een zeer gezellig en geslaagde week gehad en ik voel me telkens meer een vrijwilliger dan alleen een toekijker. Dus dat betekent dat ik wat gedaan heb! Grinnik!

Afgelopen maandag was zowaar nurse Mary weer aanwezig en kon ik aan het werk met de kwaliteiten die ik heb en dat wat ik ook leuk vind. Maandag heb ik me nog rustig gehouden, maar afgelopen donderdag heb ik m'n best gedaan. Ladingen jiggers verwijderd. Wat een werk en het moet allemaal wel polepole (rustig aan). Bij 1 meneer was zijn grote teen totaal zwart van de afgestorven jiggers, dus ik heb hem weer over het algemeen een roze teen bezorgd, maar voor de rest ziet zijn voeten er verschrikkelijk uit. Ik ben zeker 3 uur met hem bezig geweest. Dit terwijl de zon door de boom schijnt en de hitte om je heen is, stoffig zand langs je heen geblazen wordt en de vliegen zich constant op de wond plaatsen. Bij een kind vind ik het nog wel lastig, zeker als deze zeer hard aan het huilen is. Maar je weet gewoon dat het beter is als die zandvlo uit de huid is. En ze moeten gewoon hun schoenen dragen!

Dinsdagavond kwamen er nog 2 Nederlanders, Albert Jan en Rebecca, langs op Blessed Camp en ik heb heel lang met hun zitten kletsen over Blessed Camp en vrijwilligerswerk en de Keniaanse cultuur. Woensdagavond kwam Rahab weer terug, na een tijdje bij haar moeder te zijn geweest en haar nieuwe broertje. Ook weer gezellig bijgekletst. Op donderdag vertrok ik na medical day richting Mombasa. Toen heb ik voor het eerst gereist met de PikiPiki, oftewel een motor waar je met maximaal 4 personen ofzo op kan zitten. Ik heb nu ongeveer alle vervoersmiddelen gehad. De matatu, het busje waar je met regelmaat je hoofd stoot wanneer je door hobbels rijdt (hoe ik verstandelijk terug kom is dus nog even de vraag). De TukTuk, een soort klein wagentje waar je van hot naar her gebracht kan worden, en zeker 4 personen in moeten kunnen passen, volgens kenianen. ;-)

Lichamelijk gaat het best goed hier. Mijn darmen zijn wel wat van slag, maar dat hoort er nu eenmaal bij. Sinds ik mijn malariatabletten in de ochtend ben gaan slikken, ipv in de avond, heb ik geen nachtmerries meer, dus dat is ook wel fijn. Ik droomde echt de meest bizarre, enge dromen. Muggenbulten bevinden zich wel op mijn benen, maar dat is nog prima te houden. Ik ben zeer angstig dat ik ook jiggers ga krijgen, dus ik kijk goed uit en hoop van harte dat ze mij niet gaan vinden.

Komende week heb ik even vakantie. Vanaf woensdag tot en met zaterdag ga ik op safari!!!!!! Ik heb er ontzettend veel zin in! Samen met Yvonne en Mirjam, twee andere vrijwilligers. Op maandag ga ik nog met Wendy naar Blessed Camp en dinsdag ga ik in de ochtend naar nog een ander project El Roi school. Dit is de school van Mama Christine, waar ik in het weekend meestal verblijf. Dus plannen genoeg! Ik hoop volgende week mooie foto's te kunnen showen.

Vorige week zondag ben ik bij een kerkdienst geweest van CrossRoads. Dit voelde echt weer even als thuiskomen en was fijn. Dit was echter wel een hele westerse dienst en wordt met name bezocht door blanke en rijkere kenianen. De week daarvoor was ik gedeeltelijk (we waren 1 uur te laat) naar een engelse dienst geweest en het eerste gedeelte van een Swahilidienst. Maar daar voelde ik me echt een toerist die kwam kerkje-kijken. Ze kunnen wel gaaf dansen en zingen en dat was heel bijzonder om te zien.

Verder is er helaas wat onrust in Kenia. Ik weet niet hoe dit zich gaat ontwikkelen, maar we houden dit zeker in de gaten. Dit maakt misschien wel dat je sommige keuzes van uitstapjes misschien moet laten zitten, maar we zullen het van dag tot dag aankijken!

Ik wens jullie het allebeste en geniet van alles en denk eraan: Polepole!!!!

Laura

Het wennen is overgegaan op genieten

Lieve mensen,

Ik lijk hier telkens meer mijn draai te vinden. In het begin moest ik erg wennen aan alles. Het leven en het klimaat. Het feit dat je toch veel met jezelf moet uitzoeken. Want de afrikaanse cultuur is zeker niet: Ik ga jou even aan je handje meenemen en je uitleggen wat er van je verwacht gaat worden. Verder wordt je ook zeker niet begeleid op je plek en wordt er zo min mogelijk uitgelegd. Wat natuurlijk ook inhoudt dat je alles maar zo doet, zoals je dat zelf zou willen of je doet datgene waar je zin in heb. Bijvoorbeeld over dat niet uitleggen. Peter en Nancy kwamen  vorige week zondag bij mij langs om de sleutel te brengen. Ze zeggen als enige dat je ook in de auto moet stappen en voor de rest vertellen ze gewoon niets. Ik ben toch een vrij nieuwsgierig persoon en wil graag weten wat er gaat gebeuren. Uiteindelijk werd ik ergens op een bank in de huiskamer geplaatst en dan gaat er bij mij ook wel een bel rinkelen, want het was bijna etenstijd. Maar geen woord erover, ook bij navragen. Zo lastig communiceren... Of je vraagt of er ook een andere vrijwilliger zich bevind in het gastgezin waar ik in het weekend verblijft. Maar men reageert gewoon niet op je vraag, terwijl deze zeer duidelijk was. En het gekke is dat hij haar daar ook vanaf het vliegveld  heeft gebracht... Maar ook dit went!

Afgelopen weekend heb ik ook andere vrijwilligers ontmoet en het is ook leuk om hun verhaal te horen. Met kenianen is het leuk om je ervaringen uit te delen, maar soms is het ook goed om er even met een westerse kijk naar te kijken en dan zie je de zaken toch even anders. De laatste tijd sprak ik wel mensen, maar die waren vaak in de laatste periode van het vrijwilligerswerk of vakantie en dan zit je toch in een totaal andere fase. Met Yvonne heb ik lekker hollands ook wat plannen gemaakt, wat we op toeristisch gebied kunnen ondernemen, (safari, Malindi, Rift Vallley, etc) want dat wil ik natuurlijk ook zien!!!! ;-) Vorige week zijn we naar een soort dienentuin geweest, het Haller park (zie foto's)

Vorige week was ik 2 van de 3 keren te laat bij de school geweest en ik dacht: Ik ga op zondag naar huis en dan kan ik maandag op tijd voor de medical day zijn. Echter, er was geen brood, dus Nancy zei dat ik nog enkele minuten moest wachten. Dit werd een uur! Dus wederom te laat! Grinnik! En het spijtige was ook nog dat de medical day niet doorging. Dat is wel jammer, maar ik kijk het nog wel even aan. Ik heb wel geinformeerd of ik de laatste 4 weken ofzo bij APDK vrijwilliger mag worden. Zodat ik wat meer zie, maar ook iets meer verpleegkundig. Dit hoor ik nog terug... Oftewel: Ik moet Peter elke week stalken of hij al wat weet en dan hoop ik daar heen te kunnen. Afgelopen week heb ik wel even wat jiggers bij een jongen verwijderd en ik vond het nog wel even wennen om zo in hem te zitten snijden, maar ik ga het zeker leren! Ik vond het wel leuk, dus het is duidelijk dat daar de verpleegkundige in me geniet! Maar het is wel heel triest dat hij zulke handen en voeten heeft. Ze zijn voor altijd verpest door de jiggers.

Een tijdje terug sprak ik iemand die als researcher werkt bij het Msambeni hospital, bij mij in de buurt. Hij ging zo af en toe langs wat dorpen, dus ik natuurlijk geinformeerd of ik een keer mee mocht en dat kon. Dus afgelopen woensdag ben ik meegegaan. Ik schrik toch elke keer van het feit dat mensen in zulke hutten leven, in vreselijk onhygienische toestanden. Je leeft er met veel te veel personen op een klein oppervlakte. In je hut kook je je eten op vuur, dus dat is heerlijk voor je longen. De geiten en kippen en hun uitwerpselen bevinden zich ook in je hut. Overal insecten en muggen, terwijl de klamboes als gordijnen voor de ramen hangen, kinderen die zwemmen/zich wassen in een beekje, waar zich soms krokkodillen kunnen bevinden, etc. Ik vind het goed dat ik deze situatie nog even weer zie. In Blessed Camp leven mensen ook in deze situatie, wel iets anders, maar toch wel vergelijkbaar. Een vrouw die ongeveer 25 was, sliep met haar man en haar 5 kinderen in de hut (zie foto). Zij heeft wel even een totaal anders leven dan dat ik heb!

Het weer is hier ook weer veranderd, dus op vrijdag middag switch ik de knop van vrijwilliger naar toerist om en ga ik heerlijk naar het strand. En dit mailtje stuur ik bijvoorbeeld vanuit een restaurantje wat heel blank is, maar soms is dat toch ook best genieten. Wel heel fout, maar een pizza of hamburger gaat er na te veel ugali (harde mais substantie...) best in!

Heel veel succes met alles in Nederland! Nog een paar leuke spreuken die ik op matatu's zie staan: ‘Rich people also cry' en ‘ Never lose hope'

Groetjes, Laura

Volgende pagina »